Bir yigit buvasiga arzi hol qildi:
– Hayot ziddiyatlarga toʻla. Sizning esa doim kayfiyatingiz chogʻ. Xafa boʻlganingizni, birovdan ranjiganingizni koʻrmayman. Sizga oʻxshashga shuncha harakat qilsam ham, uddasidan chiqa olmayapman.
Oqsoqol bir zum oʻylanib, soʻngra dedi:
– Kelishib olaylik, har safar kimdandir yo nimadandir norozi boʻlganingda menga bitta tosh olib kelasan.
– Qanaqa tosh?
– Farqi yoʻq. Istaganingni koʻtarib kelaver.
Yigit «buvam oʻzini shunday ovutar ekan-da», deb oʻyladi-yu, uning gapini ikki qilgisi kelmadi va shartni bajarishga rozi boʻldi.
Kunlardan birida qariya nabirasini chaqirib, xona burchagida turgan ogʻzi bogʻliq qopga ishora qildi:
– Anavini koʻtarib koʻr-chi.
Yigit qopni yelkasiga ortmoqladi. Oʻziyam ogʻirgina ekan, bukchayib qoldi.
– Qayerga olib borish kerak? – soʻradi zoʻrgʻa nafas olib.
– Hech qayerga, oʻzing bilan olib yurasan. Oʻtirsang ham, tursang ham zinhor yelkangdan qoʻyma.
Yigit qariyaning gapini tushunmay bir muddat kalovlanib turdi-da, keyin qopni yelkasidan tashlab yubordi. Ichini ochib qarasa, oʻsha oʻzi yigʻib kelgan katta-kichik, qingʻir-qiyshiq toshlar.
– Shuyam hazil boʻldimi, buva! Bu zilday matohni koʻtarib yurishning kimga keragi bor?! – dedi yigit ranjigan ohangda.
Qariya mehr bilan nabirasining yelkasini siladi.
– Toʻgʻri aytasan, bolam, bu yukning hech kimga keragi yoʻq. Ranj-alamga toʻla koʻngilning ham ana shu qopdan farqi boʻlmaydi. Xotirada saqlanib qolgan dilxiralik foydasiz yuk misoli, kishini ezib tashlaydi, qaddini bukadi, bora-bora qalbini gʻuborga toʻldiradi. Uni orqaga tashlab yaxshi qilding.
Feruza RAHMONQULOVA tayyorladi.