Ови юришмаган бургут уясига қайтиб келди. Қараса, ёш бургутчалар ёнида бир бегона қушнинг боласи ўтирибди. Уни кўриб чарчаган ва очқаган бургутнинг жаҳли чиқди, аламини шу қушдан олиб бурдалаб ташламоқчи бўлди. Лекин тезда ўзини қўлга олди-да, чақирилмаган меҳмонга:
– Сен қаердан келиб қолдинг? – деди.
Баҳайбат бургутни кўриб ўзини йўқотиб қўйган қушча зўрға:
– Мен уйимдан бугун биринчи марта учиб чиқдим ва адашиб қолдим, чарчаб шу ерга қўндим, – деди.
Қушча дўмбоққина ва жуда мазали кўринарди. Аммо бургут емишини ов қилиб топишга одатлангани учун бу ожиз қушчага ҳужум қилишни ўзига эп кўрмади. Бундан ташқари, мағрур қушлар қилиб тарбиялаётган болаларига бу иш ёмон ибрат бўлишини ўйлаб, жаҳл билан орқасига бурилиб учишга тайёрланди. Бироқ кетишидан олдин қушчага қараб:
– Мен қайтиб келгунча бу ердан кет! Бу ер сенинг жойинг эмас! – деб осмонга кўтарилди.
«ҚУШ ИНИДА КЎРГАНИНИ ҚИЛАДИ», ДЕЙИШАДИ МАШОЙИХЛАР. БОЛАЛАР ОТАЛАРИНИНГ ИШЛАРИДАН ИБРАТ ОЛИБ КАТТА БЎЛАДИЛАР.
Тўлепберген Қаипбергеновнинг «Қорақалпоқнома» китобидан.