Фил боласи туғилганда оёғига кичикгина арқон боғлаб қўйишади. У неча марта уринмасин, бу арқонни узиб чиқолмайди. Бир неча марталик уринишлардан самара топмагандан сўнг унда «арқонни узиш имконсиз» деган фикр шаклланади. Орадан йиллар ўтиб, у фил улғайганда ҳам оёғига худди ўша кичик арқон боғланади. Энди у бир ҳаракат билан уни узиб ташлай олади, лекин бунга ҳатто уринмайди ҳам. Чунки болалигида шаклланган «ҳақиқат» унинг онгида чирмашиб қолган: бу арқонни узиш имконсиз.
Ҳаётимиз ҳам худди шундай. Болалигимиздан мактаб, атрофдагилар ва баъзан ота-оналаримиз ҳам баъзи нарсаларни «имконсиз» деб ўргатишади. Буюк мақсад қўйганимизда эса кўпчилик устимиздан кулишади. Шунинг учун улғайганимизда ҳам катта орзулар ҳақида ўйлашдан қўрқамиз. Кўп нарсани имконсиздек қабул қиламиз.
Аммо бир нарсани унутмаслик керак: агар мақсадингни айтганингда одамларнинг катта қисми қўллаб-қувватлаяптими — демак, сенинг мақсадинг жуда кичик. Агар кўпчилик сени тушунмаса, кулса ёки ишонмаса — демак, сенинг мақсадинг буюк. Чунки буюк режаларни оддий инсонлар тасаввур ҳам қила олмайди.
Шунинг учун узиб ташлаш мумкин бўлган «арқонлар»ни ҳаётингдан чиқар. Чунки чегаралар бор-йўғи онгингда. Сендан албатта буюк инсон чиқади. Одамлар эса буни уддалаганингдан сўнг тан олишади.
Гўзал ЖАФАРОВА
тайёрлади.