Нобел мукофоти соҳиби, таниқли адиб Эрнест Хемингуэйнинг (1899—1961) ижодини адабиёт ихлосмандлари яхши билишади. Лекин унинг ҳаёти борасида бундай дейиш мушкул. Шу боисдан қуйидаги маълумотлар кўпчиликда қизиқиш уйғотади деб ўйлаймиз.

Бўлажак буюк ёзувчига болалигида онаси кўпинча қиз болаларнинг кийимини кийғазиб қўяркан. Айтишларича (агар тўғри бўлса), унинг сочини олти ёшга тўлганда илк бор олишган экан.

Эрнестга тўрт ёшлигидаёқ отаси ов қилишни, балиқ овлашни ўргатган. Мусиқага қобилияти йўқлигига қарамай, болалигида уни виолончел чалишга мажбурлашган.

Хемингуэй бобосини жуда яхши кўрарди. Бобоси унга 12 ёшга тўлганида ов милтиғи совға қилган. Эрнест ўсмирлигидаёқ ижод қилишни бошлаган. Унинг мактаб газетасида чоп этилган мақолаларида ҳам истеъдод учқунлари кўриниб турарди.

Адиб ҳаётида кўп бора ўлим билан рўпара келган. У ўн мартадан зиёд йўл-транспорт ҳоди­сасига учраган, овда икки марта жароҳатланган, урушда ҳарбий мухбир сифатида қатнашган кез­лари яраланиб, танасида кўплаб осколкалар қолган. 1961-йилда эса отаси сингари ўз жонига қасд қилган. 

Улуғ ёзувчи дастхат беришни ёқтирмасди. Лекин баъзи мухлислари унинг дастхатини олишга муваффақ бўлишган. Кейинроқ бу ёзувларни кимошди савдоларида баланд нархларда сотишган.

Эрнест Хемингуэй ниҳоятда довюрак инсон бўлган. Маса­лан, у корридода иштирок этган. Шерлар қамалган қафасга кирган. Бир гал ҳатто бокс бўйича Аме­рика чемпионига қарши рингга чиққан.

1978-йилда кашф этилган кичик сайёрага улуғ адибнинг номи берилган.

Бобомурод ТОШЕВ тайёрлади.